Αλιβέρι: Πρώτη πόλη με αόρατες οδούς και ορατές ευθύνες

Στην πόλη του Αλιβερίου δεν ξέρεις πού πας και πού βρίσκεσαι. Οι κάτοικοι δείχνουν να ζουν σε καθεστώς παρατεταμένης μυστικότητας —λες και όλοι μαζί συμμετέχουν σε κάποια απόρρητη αποστολή.

Πινακίδες οδών; Μηδέν.
Αριθμοί σπιτιών; Εξαφανισμένοι.
Αν έχεις ραντεβού κάπου, καλή τύχη!
Το GPS σηκώνει τα χέρια ψηλά και το μόνο που σου μένει είναι να… ρωτήσεις το Νικολάκη που περνά δίπλα σου!

Ίσως είναι κάποιο είδος τοπικού «στρατηγικού σχεδίου». Δεν βρίσκεις διεύθυνση, δεν σε βρίσκει ούτε και ο εχθρός.
Έτσι εξηγείται ότι μέχρι σήμερα το σχέδιο εφαρμόζεται… με αξιοσημείωτη επιτυχία, και μάλιστα ίσως μοναδικά σε όλη την Ελλάδα.

Και όμως, οι ντόπιοι δεν δείχνουν να ενοχλούνται. Η προσανατολιστική μέθοδος είναι γνωστή:– «Πού είναι η οδός Μουνιχίας 12;»– «Α, πιο πάνω από το σουβλατζίδικο του κυρ Τάδε!»– «Δίπλα στο κουρείο του κυρ Μήτσου!»– «Απέναντι από το μαγαζί του κυρ Θανάση!»

Ένας φίλος επισκέφθηκε πρόσφατα για πρώτη φορά το Αλιβέρι, εν μέσω βροχής, με σκοπό να βρει μια διεύθυνση. Μετά από πολύωρη περιπλάνηση, βρεγμένος ως το κόκαλο και φανερά εξαντλημένος, βρέθηκε τελικά μπροστά σε μια πόρτα. Κουδούνια μισοσβησμένα, αριθμοί ανύπαρκτοι.
– «Εδώ είναι το 12 της Μουνιχίας;»
– «Μουνιχίας; Ο δρόμος λέγεται Αρχιδάμαντος! Και από αριθμούς… άστο καλύτερα», του απαντά ένας ντόπιος.
Και τότε ήρθε η φράση-έπος:
– «Εδώ φίλε μου δεν είναι Αθήνα. Εδώ το τρακτέρ ανάβει φλας δεξιά και στρίβει αριστερά!»
– «Μα θα τρακάρει!»
– «Όχι βέβαια! Όλοι εδώ ξέρουν που μένει ο μπάρμπα Μήτσος ο τρακτερτζής!»
Η συμβουλή που του δόθηκε τελικά;
– «Αν θες να βρεις άκρη, ρώτησε το Νικολάκη που περνά από δίπλα. Αυτός τα ξέρει όλα.

Συμπέρασμα: Το Αλιβέρι δεν είναι απλώς πόλη. Είναι εμπειρία. Είναι λαβύρινθος. Είναι ένα ιδιότυπο παιχνίδι χαμένου θησαυρού, όπου θησαυρός είναι… μια ταπεινή διεύθυνση.
Πίσω από το γέλιο, κρύβεται μια θλίψη. Γιατί αυτή η χρόνια προχειρότητα, η αδιαφορία και η έλλειψη βασικής υποδομής, δεν είναι ανέκδοτο. Είναι ευθύνη. Και αυτή δεν είναι καθόλου αόρατη.

Αλλά πιο εξοργιστικό κι από την ίδια την κατάσταση, είναι το εξής: Ότι οι πολίτες –οι "αναρμόδιοι"– βλέπουν αυτό το χάος καθημερινά, ενώ οι "αρμόδιοι", που διοικούν τον τόπο εδώ και χρόνια και πληρώνονται γι’ αυτό, παριστάνουν πως δεν βλέπουν τίποτα.

Κι αν δεν είναι ανικανότητα, τότε είναι αδιαφορία. Κι αν δεν είναι ούτε αυτό, τότε είναι επιλογή. Μια επιλογή πολιτικής απάθειας, που μεταφράζεται σε εγκατάλειψη του δημότη και προσβολή της ίδιας της έννοιας της διοίκησης.

📝 Υ.Γ.: Με φοβίζει ο σκοτεινός ορίζοντας και το αβέβαιο μέλλον του τόπου μας, όταν οι ίδιοι «καλοβολεμένοι φεουδάρχες φορώντας κάθε τόσο νέο κομματικό φανελάκι» —για χρόνια στην εξουσία— μας «φωτίζουν» με φτηνά επικοινωνιακά πυροτεχνήματα.

📌 Το πραγματικό φως έρχεται μόνο όταν οι πολίτες πάψουν να θεωρούν το σκοτάδι φυσιολογικό.