ΑΛΙΒΕΡΙ: Δεν είναι "έτσι ήταν πάντα"! Καιρός για αλλαγή στον τόπο μας

Είναι ντροπή –και ταυτόχρονα οδυνηρή πραγματικότητα– να αποδεχόμαστε σήμερα στο Αλιβέρι και στην ευρύτερη περιοχή συνθήκες που θίγουν την υγεία μας, την ποιότητα ζωής μας και, τελικά, την αξιοπρέπειά μας ως πολίτες. 

Το νερό του δικτύου ύδρευσης παραμένει ακατάλληλο για πόση. Η θάλασσά μας, αντί να αποτελεί πηγή ζωής και ανάπτυξης, ρυπαίνεται συστηματικά από τη δυσλειτουργία του βιολογικού καθαρισμού. Και αντί να υπάρχει αγώνας για λύσεις, κυριαρχεί ο εξωραϊσμός και μια επικίνδυνη εξοικείωση με την παρακμή.

Το πιο ανησυχητικό δεν είναι μόνο τα προβλήματα – είναι η στάση απέναντί τους. Όταν αναδεικνύεται ένα σοβαρό ζήτημα, ακούμε συχνά τη φράση: «σιγά το πρόβλημα, αυτά υπάρχουν εδώ και χρόνια». Δηλαδή, επειδή κάτι είναι παλιό, παύει να είναι σοβαρό; Αυτή η νοοτροπία δεν είναι απλώς στρεβλή – είναι καταστροφική. Δείχνει μια βαθιά ριζωμένη κουλτούρα αδιαφορίας, που έχει διαποτίσει όχι μόνο τους αιρετούς, αλλά και μεγάλο μέρος της κοινωνίας μας.

Είναι θλιβερό να βλέπουμε ανθρώπους που διοικούν τον τόπο για χρόνια από θέσεις ισχύος, να προσπαθούν να εξωραΐσουν την κατάσταση αντί να νιώθουν την υποχρέωση να την αλλάξουν. Αντί να πρωτοστατούν στην επίλυση των προβλημάτων, περιορίζονται σε ευχολόγια και δικαιολογίες. Η ευθύνη τους είναι τεράστια – όχι μόνο γιατί δεν έλυσαν τα προβλήματα, αλλά γιατί καλλιέργησαν και ανέχτηκαν αυτή την επικίνδυνη αποδοχή της παρακμής ως "κανονικότητας".

Όμως και οι πολίτες έχουμε μερίδιο ευθύνης. Δεν μπορούμε άλλο να σιωπούμε, να βολευόμαστε, να αδρανούμε. Η αλλαγή νοοτροπίας δεν αφορά μόνο τους διοικούντες – αφορά όλους μας. Ας σταματήσουμε να αποδεχόμαστε τα αυτονόητα ως πολυτέλειες. Ας διεκδικήσουμε ενεργά ένα καλύτερο παρόν και ένα πιο αξιοπρεπές μέλλον για τα παιδιά μας.

Η αποδοχή της υποβάθμισης ως φυσιολογικής κατάστασης δεν είναι πολιτική στάση. Είναι συνενοχή. Και σε αυτή τη συνενοχή, δεν έχουμε καμία διάθεση να συμμετέχουμε. Ζητάμε τα αυτονόητα: καθαρό νερό, καθαρή θάλασσα, διαφάνεια, υπευθυνότητα και πολιτική βούληση για λύσεις. Καιρός να πάψουμε να ωραιοποιούμε τα απαράδεκτα. Καιρός να αλλάξουμε.

Γιάννης Ντούρμας / Μόνιμος κάτοικος Αλιβερίου

Αλιβέρι: Πρώτη πόλη με αόρατες οδούς και ορατές ευθύνες

Στην πόλη του Αλιβερίου δεν ξέρεις πού πας και πού βρίσκεσαι. Οι κάτοικοι δείχνουν να ζουν σε καθεστώς παρατεταμένης μυστικότητας —λες και όλοι μαζί συμμετέχουν σε κάποια απόρρητη αποστολή.

Πινακίδες οδών; Μηδέν.
Αριθμοί σπιτιών; Εξαφανισμένοι.
Αν έχεις ραντεβού κάπου, καλή τύχη!
Το GPS σηκώνει τα χέρια ψηλά και το μόνο που σου μένει είναι να… ρωτήσεις το Νικολάκη που περνά δίπλα σου!

Ίσως είναι κάποιο είδος τοπικού «στρατηγικού σχεδίου». Δεν βρίσκεις διεύθυνση, δεν σε βρίσκει ούτε και ο εχθρός.
Έτσι εξηγείται ότι μέχρι σήμερα το σχέδιο εφαρμόζεται… με αξιοσημείωτη επιτυχία, και μάλιστα ίσως μοναδικά σε όλη την Ελλάδα.

Και όμως, οι ντόπιοι δεν δείχνουν να ενοχλούνται. Η προσανατολιστική μέθοδος είναι γνωστή:– «Πού είναι η οδός Μουνιχίας 12;»– «Α, πιο πάνω από το σουβλατζίδικο του κυρ Τάδε!»– «Δίπλα στο κουρείο του κυρ Μήτσου!»– «Απέναντι από το μαγαζί του κυρ Θανάση!»

Ένας φίλος επισκέφθηκε πρόσφατα για πρώτη φορά το Αλιβέρι, εν μέσω βροχής, με σκοπό να βρει μια διεύθυνση. Μετά από πολύωρη περιπλάνηση, βρεγμένος ως το κόκαλο και φανερά εξαντλημένος, βρέθηκε τελικά μπροστά σε μια πόρτα. Κουδούνια μισοσβησμένα, αριθμοί ανύπαρκτοι.
– «Εδώ είναι το 12 της Μουνιχίας;»
– «Μουνιχίας; Ο δρόμος λέγεται Αρχιδάμαντος! Και από αριθμούς… άστο καλύτερα», του απαντά ένας ντόπιος.
Και τότε ήρθε η φράση-έπος:
– «Εδώ φίλε μου δεν είναι Αθήνα. Εδώ το τρακτέρ ανάβει φλας δεξιά και στρίβει αριστερά!»
– «Μα θα τρακάρει!»
– «Όχι βέβαια! Όλοι εδώ ξέρουν που μένει ο μπάρμπα Μήτσος ο τρακτερτζής!»
Η συμβουλή που του δόθηκε τελικά;
– «Αν θες να βρεις άκρη, ρώτησε το Νικολάκη που περνά από δίπλα. Αυτός τα ξέρει όλα.

Συμπέρασμα: Το Αλιβέρι δεν είναι απλώς πόλη. Είναι εμπειρία. Είναι λαβύρινθος. Είναι ένα ιδιότυπο παιχνίδι χαμένου θησαυρού, όπου θησαυρός είναι… μια ταπεινή διεύθυνση.
Πίσω από το γέλιο, κρύβεται μια θλίψη. Γιατί αυτή η χρόνια προχειρότητα, η αδιαφορία και η έλλειψη βασικής υποδομής, δεν είναι ανέκδοτο. Είναι ευθύνη. Και αυτή δεν είναι καθόλου αόρατη.

Αλλά πιο εξοργιστικό κι από την ίδια την κατάσταση, είναι το εξής: Ότι οι πολίτες –οι "αναρμόδιοι"– βλέπουν αυτό το χάος καθημερινά, ενώ οι "αρμόδιοι", που διοικούν τον τόπο εδώ και χρόνια και πληρώνονται γι’ αυτό, παριστάνουν πως δεν βλέπουν τίποτα.

Κι αν δεν είναι ανικανότητα, τότε είναι αδιαφορία. Κι αν δεν είναι ούτε αυτό, τότε είναι επιλογή. Μια επιλογή πολιτικής απάθειας, που μεταφράζεται σε εγκατάλειψη του δημότη και προσβολή της ίδιας της έννοιας της διοίκησης.

📝 Υ.Γ.: Με φοβίζει ο σκοτεινός ορίζοντας και το αβέβαιο μέλλον του τόπου μας, όταν οι ίδιοι «καλοβολεμένοι φεουδάρχες φορώντας κάθε τόσο νέο κομματικό φανελάκι» —για χρόνια στην εξουσία— μας «φωτίζουν» με φτηνά επικοινωνιακά πυροτεχνήματα.

📌 Το πραγματικό φως έρχεται μόνο όταν οι πολίτες πάψουν να θεωρούν το σκοτάδι φυσιολογικό.